Αντίο φίλε Λουκάνικε Λίγα λόγια, μερικές φωτογραφίες, και ένα τραγούδι για τον αγαπημένο μας σκύλο

Ο  Λουκάνικος ήταν ένα από τα αγαπημένα μου πλάσματα σε αυτόν τον κόσμο, ένα σημείο αναφοράς για τη ζωή μου, όπως φαντάζομαι και πολλών άλλων.

 

Έμεις τον λέγαμε «Μπάουι»…από τον Ντέιβιντ Μπάουι. Εμείς, είμαστε εγώ και ο αδερφός μου με την παρέα του…μέναμε τότε απέναντι ο ένας από τον άλλο,στην πλατεία Εξαρχείων,και ο Λουκάνικος πέρναγε συχνά από το σπίτι του αδερφού μου- εγώ είχα γάτο και δεν γινόταν,- όταν ήθελε να ξεκουραστεί.
Την έστεινε στην είσοδο της πολυκατοικίας και περίμενε. Όταν έβλεπε τον αδερφό μου έμπαινε μέσα, έτρωγε, έπινε, και το έριχνε στον ύπνο…μετά από λίγες ώρες- το πολύ την επόμενη μέρα- ήθελε πάλι να είναι έξω…
Ενώ είχαμε προσπαθήσει να τον κρατήσουμε εκεί, να γίνει «σπιτίσιος», αυτός μόλις έπαιρνε λίγες δυνάμεις ήθελε πάλι να φύγει.
Μετά ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008 και ο  Λουκάνικος απέκτησε ή ισχυροποίησε μάλλον την πολιτική του ταυτότητα όπως τόσοι εκείνον τον καιρό…
Πηγαίναμε στις πορείες και ψάχναμε να τον δούμε, κι όταν δεν ήταν μας φαινόταν παράξενο…αλλά πάντα ήταν εκεί.Απλά κάπου θα ήταν κρυμμένος, πίσω από κάποια παρέα, κάποια ομάδα.
Θυμάμαι να περπατάω στο Σύνταγμα, και να βλέπω τον Λουκάνικο και να σκέφτομαι «γίνεται κάτι;» και ναι, γινόταν. Κάποιοι διαδήλωναν έξω από κάποιο υπουργείο.
Να τον βλέπουμε στο Μοναστηράκι στην Αθηνάς  και δίπλα του πάντα να συμβαίνει 
κάποια πορεία.



  Είχε συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 6μμ; λες και το ήξερε, και κατά τις 5μιση θα τον έβλεπες να πηγαίνει κατά εκεί…
Πόσα και πόσα βράδια δεν έχουμε περάσει συζητώντας γι αυτό το σκυλί…
Μερικές φωτογραφιες για να τον θυμόμαστε όσοι τον αγαπήσαμε και ένα τραγούδι που γράφτηκε για πάρτη του.
Γεια σου Λουκάνικε!